....................................................................................

.....................................................................................

...................................................................................

يكى از شيعيان خاندان عصمت و طهارت (ع ) مى گويد: روزى نزد پدرم بودم .مردى را ديدم كه با او صحبت مى كرد.ناگاه در

بين سخن گفتن ,خواب براو غلبه كرد و عمامه از سرش افتاد.اثر زخم عميقى بر سرش ظاهر شد.از اوسؤال كردم جريان اين

جراحت كه به ضربات شمشير مى ماند چيست ؟

گفت : اينها از ضربه شمشير در جنگ صفين است .حـاضرين تعجب كرده به او گفتند: جنگ صفين مربوط به قرنها پيش است و

يقينا تودر آن زمان نبوده اى , چطور چنين چيزى امكان دارد؟گـفـت : بله , همين طور است كه مى گوييد. 

من روزى به طرف مصر سفر مى كردم و دربين راه  مـردى از طـايـفه غره با من همراه شد.با هم صحبت مى كرديم و در بين

صحبت از جنگ صفين ,يـادى شـد.آن مرد گفت : اگر من در آن جا حاضر بودم , شمشير خود رااز خون على و اصحابش سيراب

مى كردم .من هم گفتم : اگر من حاضر بودم , شمشير خود را از خون معاويه و يارانش رنگين مى كردم .آن مرد گفت : على و

معاويه و آن ياران كه الان نيستند, ولى من و تو كه از ياران آنهاييم .

بيا تا حق خـود را از يـكـديـگر بگيريم و روح ايشان را از خود راضى نماييم .اين را گفت و شمشير را از نيام خارج نمود.من هم

شمشير خود را از غلاف كشيدم و به يكديگردرآويختيم .درگيرى شديدى واقع گرديد.ناگاه آن مرد ضربه اى بر فرق سرم وارد

كرد كه افتادم واز هوش رفتم .ديگر ندانستم كه چه اتفاق افتاد, مگر وقتى كه ديدم مردى مرا با ته نيزه خود حركت مى

دهدو بـيـدار مـى نـمـايد, چون چشم گشودم , سوارى را بر سر بالين خود ديدم كه از اسب پياده شد.دستى بر جراحت و

زخم من كشيد, گويا دست اودارويى بود كه فورا آن را بهبودى بخشيد و جاىضربه را خوب كرد.بعد فرمود: كمى صبر كن تا

برگردم .آن مرد بر اسب خود سوار شد و از نظرم غايب گرديد.طولى نكشيد كه مراجعت نمودو سر آن مردرا كـه بـه من

ضربه زده بود, بريده و در دست داشت و اسب او و اثاثيه مرا باخود آورد.فرمود: اين سر, سر دشمن تو است , چون تو ما را

يارى كردى , ما هم تو رايارى نموديم ولينصرن اللّه من ينصره(يقينا خداى تعالى , كسى كه او را يارى كند,ياريش مى نمايد.)

وقتى اين قضيه را ديدم مسرور گشته و عرض كردم : اى مولاى من تو كيستى ؟فـرمـود: مـن م ح م د ابن الحسن , صاحب

الزمان هستم .بعد فرمودند: اگر راجع به اين زخم از توپرسيدند: بگو آن را در جنگ صفين به سرم زده اند.اين جمله را فرمود و

ازنظرم غايب شد

در زمان حکومت حضرت ولي عصر (عج)، پيشرفت صنعتي همچنان ادامه مي يابد و اگر صنايع به صورت عوامل تخريبي و ويرانگر در آيند، اسلام و حکومت قائم (عج) شديداً با آن مخالفت مي کند.

حکومت صاحب الزّمان (عج) مؤيّد پيشرفتهاي همه جانبه صنعتي است که در خدمت بشر و عدالت و امنيّت و آسايش و آزادي به کار مي رود.

امام صادق عليه السلام در رابطه با اوج پيشرفت در آن زمان، فرمود: «در عصر قائم (عج)، مؤمني که در شرق جهان است برادرش را که در غرب جهان است مي بيند، و به عکس مؤمني که در غرب جهان است برادرش را که در شرق جهان است، مي بيند». («بحارالانوار»، ج 52، ص 393)

همچنين در جاي ديگر مي فرمايند: «علم بيست و هفت حرف است، آنچه تا به امروز پيامبران آورده اند، دو حرف بيش نبوده و مردم تا امروز غير از اين دو حرف بقيّه ي آن را نشناخته اند. پس هر گاه قائم ما (عج) خروج کند، بيست و پنج حرف ديگر را بيرون مي آورد و آنها را در ميان مردم پراکنده مي کند و دو حرف ديگر را به آنها ضميمه کرده و بدين ترتيب بيست و هفت حرف را منتشر مي نمايد». («منتهي الآمال»، باب 14، فصل 2، ويژگي 38)

محمد بن عثمان، دومین نایب امام زمان (ع)، در شهر بغداد، 10نماینده داشت كه به او در كارهایش كمك می كردند. حسین بن روح هم یكی از آن ها بود. با این كه 9 نفر دیگر به محمد بن عثمان نزدیك تر بودند، اما او به فرمان امام زمان (عج)حسین بن روح را جانشین خودش كرد. حسین بن روح نوبختی در زمان امام یازدهم (ع) هم از صحابه خاص آن حضرت بود. می گویند اولین توقیع از ناحیه مقدسه (اولین نامه از طرف امام زمان) در مورد او  در ششم ماه شوال سال 305 هجری رسیده بود به این مضمون:

امام صادق ( عليه السلام ) مي فرمايد:

«اَوَّلُ مَنْ يُحْكَمُ فيهِمْ مُحْسِنُ بْنُ عَلِيٍّ ( عليه السلام ) وَ في قاتِلِهِ، ثُمَّ في قُنْفُذَ،

فِيُؤْتَيانِ هُوَ وَ صاحِبُهُ، فَيُضْرَبانِ بِسياطٍ مِنْ نارٍ، لَوْ وَقَعَ سَوْطٌ مِنهإ؛خخ عَلَي الْبِحارِ لَغَلَتْ

مِنْ مَشْرِقِها اِلي مَغْرِبِها، وَ لَوْ وُضِعَتْ عَلي جِبالِ الدُّنْيا لَذابَتْ حَتَّي تَصيرَ رَماداً، فَيُضْرَبانِ

بِها».

«نخستين كسي كه درباره او محكمه عدل در حكومت حقّه تشكيل مي شود،

محسن فاطمه است، بين او و قاتلش محكمه برگزار مي شود. قُنفُذ و اربابش

(دوّمي) آورده مي شوند و با تازيانه هائي از آتش شلّاق مي خورند. اگر يكي از آن

شلاّقها بر دريا زده شود همه اقيانوسهاي جهان از مشرق تا مغرب به جوش مي آيد.

و اگر يكي از آنها به يكي از كوههاي دنيا بخورد ذوب شود و تبديل به خاكستر مي

گردد. آن دو دشمن خدا با اين تازيانه شلاّق مي خورند».

( – كامل الزيارات: ص 334 / بحارالانوار: ج 28، ص 64 / تأويل الآيات: 840 .

متن زیر قسمتی از کتاب جانسوز و روضه مکتوب استاد سیدمهدی شجاعی با نام 'کشتی پهلو گرفته'است که بر اساس منابع دقیق و مسلم تاریخی ماجرای به آتش کشیدن خانه حضرت علی(ع)، جراحت حضرت زهرا(س) را به تصویر کشیده است.

به مناسبت ایام سوگواری شهادت حضرت صدیقه کبری(س)،سروده ای از آیت الله وحید خراسانی درباره مقام حضرت فاطمه زهرا(س) را به نقل از پایگاه اطلاع رسانی این مرجع بخوانید.